Η μέγιστη υπαρκτική παγίδα

Ήταν μια φορά το ‘είναι’ και έλεγε ότι είναι ‘ήταν’. Όταν πια το ‘είναι’ ήταν όντως ‘ήταν’, αυτό ισχυριζόταν ότι είναι κάτι ακαταλαβίστικο, προερχόμενο από μια γλώσσα που έμοιαζε στη γλώσσα που έκανε τις προηγούμενες κρίσεις περί του ευατού του άλλα ωστόσο οι δυο τους δεν ήταν αμοιβαία κατανοητές. ‘Eγεγόνειν’ είπε το ‘ειναι’ ότι είναι όταν η γλώσσα χρησιμοποιούμενη από κάποιον που από βαρεμάρα είπε να γράψει κάτι, του προσέδωσε τον χαρακτηρισμό ‘ήταν’. Πάρα ταύτα, όταν το ‘είναι’ ήταν όντως ‘Εγεγόνειν, το ‘είναι’ δεν είχε άλλη επιλογή από το να συμφωνήσει ή να σιωπήσει. Τα έκανε και τα δύο. Στην προσπάθεια του να ορίσει το ‘είναι’ του, το ‘ειναι’ υπέπεσε άθελα του στην μέγιστη υπαρκτική παγίδα, φορμαλοποιημένη ως ο πρώτος νόμος της συμβατικής αυτοκαταστροφής:

Μην προσπαθείς να αντιπαρέρθεις τον ορισμό που σου δίνεται από ένα συμβατικό σύστημα, χρησιμοποιώντας τη γλώσσα αυτού του συστήματος ή όταν εσύ ο ίδιος αποτελείς μέρος της γλώσσας αυτού του συστήματος

Το ‘είναι’ δεν μπόρεσε να δεχτεί ότι ήταν μέρος του συστήματος και αυτοκτόνησε. Μαζί του πήρε και όλες τις συμβατικές χρονικές του εκφάνσεις. Πάρα ταύτα, εμείς οι άνθρωποι του συστήματος διόλου δεν πήραμε χαμπάρι τι έγινε, και συνεχίζουμε να κλείνουμε τα ραντεβού μας χρησιμοποιώντας ρολόγια.

ΑΥΤΟΜΑΤΗ ΓΡΑΦΗ

Ένα, τρία, πέντε, εφτά κάτι κυνηγούν άλλο τι
Κοιμούνται τρέχοντας οι διάσημοι θαμποί αποκρουστικοί λύχνοι
Δες τους, να αποκτήσεις οξεία όραση σε συμβουλεύω
Δεν τους βλέπω πια, δεν ξέρω αν υπάρχουν
Βοήθα με να δω

Έντεκα, δεκατρία, δεκαεφτά, εικοσιένα κάτι κυνηγούν ακόμη
Τρέχουν κοιμώμενοι αυτοί που μόλις ξυπνήσαν
Ξεχώρισε, να αποδομείς σε ξανασυμβουλεύω
Αποδομήθηκα, υπάρχω αλλιώς
Βοήθα σε να δω

Εικοσι τρία, εικοσι εφτά, εικοσι εννέα, τριαντα ένα κάτι ακόμα επιμένουν
Οι άρτι ξυπνηθέντες σε χαιρετούν
Μίλα, να ζεις όποτε μπορείς σε συμβουλεύω
Συμβολή σε σύμβολα που ίσως κάποτε μας αρέσουν
Είναι περίεργοι αυτοί οι πρώτοι αριθμοί

ΧΩΡΙΣ ΛΟΓΟ

Λοιπόν έχω πήξει στο διάβασμα, για αυτό πρέπει να γράψω κάτι (εκτός από papers αι abstracts) έτσι για να νιώσω ότι είμαι ζωντανός όπως πολύ ορθά έχει ήδη πει ο φίλος μου Πεσόα, την παναγία του και αυτουνού. Τέσπα, για να δούμε. Έχουμε το θέμα της Μακεδονίας αυτές τις μέρες, και με έχει πιάσει πάλι εκείνη η περίφημη φαγούρα στα αρχίδια που με είχε πιάσει και τότε, το 1993, όντας μαθητής της πρώτης γυμνασίου στα Γρεβενά. Τώρα εγώ που διάβαζα ένα άρθρο συντακτικής ανάλυσης προχτές και αναφερόταν στη γλώσσα των Σκοπίων ως Μακεδονική, πρέπει να τα πάρω και να μη το διαβάσω; Στο τέλος το διάβασα άλλα δεν ξέρω αν πρέπει να τιμωρηθώ ή όχι. Ήρθε πάλι η ώρα για όλους τους Έλληνες να γίνουν ιστορικοί υποθέτω. Σου λέει ο άλλος, αφού έχουμε ιστορική προπαγάνδα από τη μια πλευρά γιατί να μην κάνουμε και εμείς. Η γνωστή μαλακία, πολεμάμε τον εθνικισμό με εθνικισμό, η ύστατη μαλακία και σημάδι μη πολιτισμένου κράτους. Αντί να βγάζουμε τις πούτσες για να δούμε ποιος την έχει πιο μακεδονική, γιατί δεν ζητάμε να χρηματοδοτηθεί διεθνής ερευνητικός οργανισμός με μοναδικό σκοπό την εξερεύνηση της ιστορίας, καταγωγής, γλώσσας των αρχαίων Μακεδόνων. Ας κάνουμε και κάτι για την «επιστήμη ρε γαμώτο» ή «για την ιστορική αλήθεια ρε γαμώτο» και όχι μόνο «για αυτά που μάθαμε ρε γαμώτο». Τωρα θα μου πέιτε δε γαμιέσαι ρε καφού τι ναι αυτά που λες. Δεκτόν, είπα να γίνω λίγο romantique, μάλλον από τις σκωμάρες θα ναι που ‘χω από το πρωί. Από την άλλη έχουμε την εκλογή Τσίπρα που εγώ μάλλον την ψιλογούσταρα. Και δώσε μετά επίθεση αριστεροσύνης από το Πασοκ, και δώσε φουλ επίθεση από το red army και τα ελληνικά σοβιέτ. Ας του επιτεθώ και γω μιας και είμαι γνωστό πρόβατο. Θα γράψω ποιήμα καλύτερα

Τσίπρα τσίπρα
Την παναγία σου

Μπα δεν έχω έμπνευση. Τεσπα. Ίδωμεν. Έκανε μαλακία πάντως. Αυτά και για να μην ξεχνιόμαστε αμπαλαέοεο

φαντεζι γυαλα

Ζωή χρυσόψαρου,
κολύμπι ανθρώπου
Φαντεζί γυάλα,
στρεβλωτική διόπτρα
και κάπου στο βάθος ,εγώ,
παρερμηνεύω τη διόπτρα,
ένα ατέλειωτο παιχνίδι
έρχεται πάλι από το βάθος.
ΕΙΜΑΣΤΕ ΠΙΑ ΠΟΛΛΟΙ!

ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΓΕΩΜΕΤΡΙΕΣ

Ετοιμάζομαι να επαναξενιτευτώ αύριο και μια που βρίσκομαι σε μυστήρια ψυχολογική κατάσταση είπα να γράψω μπας και βγει τίποτα καλό. Είναι από αυτές τις μέρες που κάνεις διάφορες ερωτήσεις στον εαυτό σου, αυτός πότε απαντάει πότε όχι, και ούτω καθεξής. Μεγαλώνοντας (τώρα αυτήν είναι πολύ μαλακισμένη έκφραση άλλα δε γαμείς, εδώ φάγαμε καμιά 50αριά κιλά γουρούνι τις γιορτές εδώ θα μασήσουμε), αυτό που ολοένα με συγκλονίζει είναι κάτι που θα ονομάσω η γεωμετρία των ανθρώπινων σχέσεων – συναναστροφών και όπως θες πες το στην τελική. Tι εννοώ με αυτό που είπα θα μου πείτε. Εξηγώ λοιπόν. Υπάρχουν δύο ειδών ανθρωπίνων σχέσεων όσον αφορά την γεωμετρία τους. Υπάρχουν οι ευκλείδειες σχέσεις, που είτε θα τέμνονται μια ζωή είτε μια ζωή θα είναι παράλληλες ή μπορεί να είναι και αντίθετες στην ίδια ευθεία. Μπορεί να είναι κάποιες μοίρες μακριά από την μοίρα του άλλου ή κάποιες μοίρες πιο κοντά από τη μοίρα ενός τρίτου. Και είναι και οι άλλες οι Ριμάνιες σχέσεις, μη Ευκλείδειες ή πάλι δεν ξέρω γω τι, που εκεί που το ευκλείδειο μυαλό σου περιμένει να μην υπάρχει τομή, γίνεται η μαλακία και καταρρέει περίτρανα η πέμπτη αρχή του κυριού Ευκλείδη σύμφωνα με την οποία για κάθε ευθεία γραμμή υπάρχει μία άλλη τέτοια γραμμή που όσο και να επεκτείνεις και τις δύο αυτές δεν θα τέμνονται. Έχω αρχίσει να αποκτώ μια καλύτερη διαίσθηση του τι εννοούσαν τύποι σαν τον Ριμαν, μια που είμαι και ολίγον τι ντουγάν στη γεωμετρία. Τώρα είναι η ώρα που πρέπει να καταλήξω κάπου άλλα θα την γράψω στα αρχίδια μου την ώρα και θα συνεχίσω χωρίς συμπέρασμα. Παρακάτω βλέπουμε. Επίσης να πω έχει αρχίσει να με ενοχλεί αυτή η κουλτούρα που κυκλοφορεί σε διάφορες επαρχιακές πόλεις (στα Γρεβενά στην περίπτωση μου) από ομολογουμένως μορφωμένους και μη ανθρώπους αυτών που καλώς ή κακώς επέστρεψαν στην πόλη τους αυτή με μία κουλτούρα του τύπου ήρθα να βοηθήσω τον τόπο μου, να αναπτύξουμε τον πολιτισμό εδώ και άλλα ωραία και άλλα καλά. Υπέροχα πράγματα όλα αυτά, και τι ωραία που είναι να αγαπάμε τον τόπο μας, να φροντίζουμε τις νέες των γενιών (πο αυτή η γενική γάμησε δέχομαι συγχαρητήρια) να ζήσουν σε καλύτερες μέρες, να προωθούμε την κουλτούρα και όλα αυτά. Καταπληκτικά πράγματα και συγκινητικά. Μέχρι που πίνω 20 μπίρες από τη συγκίνηση. Θα με συγχωρέσετε πάρα ταύτα να κρατάω τις επιφυλάξεις για τέτοιου είδους δηλώσεις και πάνω από όλα για τα άτομα που τις κάνουν. Διότι όταν ακούω για δημιουργία πολιτιστικών συλλόγων και καλλιτεχνικών ομίλων κάτι με πιάνει για να σας πω την αλήθεια, κάτι σαν φαγούρα στα αρχίδια ένα πράγμα. Όλοι λοιπόν αυτοί οι ενεργητικοί τύποι κάνουν κάτι για τον τόπο τους, τώρα ο τι είναι αυτό που κάνουν είναι άλλο θέμα. Άμα κάνεις κάτι και βάλεις και το όνομα του τόπο σου τότε είναι απευθείας σημαντικό, ακόμα και αν πετάς χαρταετό, δεν έχει σημασία. Εγώ από την άλλη δεν κάνω τίποτα για τόπο μου, κάνω πράγματα για μένα που ίσως κάποτε βοηθήσουν ή έστω μιλήσουν σε έναν αριθμό ανθρώπων, που κάποιοι από αυτούς μπορεί να είναι και από τον τόπο μου ή εγώ να είμαι από τον δικό τους. Ο τόπος μου είναι μόνο όπου βρίσκοντα αγαπημένα πρόσωπα. Βάσει αυτής της λογικής τόπος μου είναι τα Γρεβενά, η Θεσσαλονίκη, το Λονδίνο ίσως πάνω από όλα πλέον. Τα άλλα όλα είναι pure πρόλογος και αποφάσισα από το 2008 να μην ξαναφάω πρόλογο (μόνο να πουλάω άλλα όχι σε τύπους που δεν θα ξαναφάνε πρόλογο όπως εγώ). Υπάρχει ένα ΤΕΙ πληροφορικής στα Γρεβενά που λειτουργεί ως ςπί το πλείστον με προσωπικό το οποίο έχει απλα΄ένα πτυχίο τριτόβαθμιας εκπαιδευσης. Εννοείται ότι το πτυχίο δεν ορίζει τις γνώσεις σου, άλλα ρε παιδιά οι δεν ξέρω γω όσες χιλιάδες διδακτορικοί κάτοχοι είναι τόσο πολύ πιο άχρηστοι από αυτούς τους γαμάτους ωρομίσθιους; Που ακούστηκε κάτοχος τίτλου χ βαθμίδας να διδάσκει την ίδια βαθμίδα. Αν είναι έτσι να βάλουμε αποφοίτους λυκείου να διδάξουν στο Λύκειο και δημοτικού στο δημοτικό. Να ένας καλός τρόπος να προωθήσουμε τον τόπο μας. Μην την παίρνεις την δουλειά αυτή κύριε πτυχιουχε και απαίτησε κάποιος καλύτερος να διδάξει στον τόπο σου και στα παιδιά σου. Είναι κανείς διατεθειμένος να το κάνει αυτό; Δε νομίζω. Τότε κουλτούρα δεν ακούω. Φεύγω με ανάμεικτα συναισθήματα από την Ελλάδα κάθε φορά. Ευτυχώς υπάρχουν κάποια φιλαράκια που ποτέ δεν σταματάνε να είναι το ίδιο γαμάτοι αλλάζοντας συνεχώς πάρα ταύτα. Κάποιες μούρες μου είναι ανυπόφορες με γεωμετρική πρόοδο όσο περνάει ο καιρός και οι εμπειρίες. Θέλω να πω και άλλα τώρα άλλα βαριέμαι να γράφω. Άλλη φορά ίσως. Auf wiedersehen Griechenland, benvenuto a Londra ancora.

ANTI EYΧΩΝ (ΠΟΥ ΟΥΤΩΣ Η ΑΛΛΩΣ ΤΙΠΟΤΑ ΠΑΝΑΓΙΕΣ ΘΑ 'ΤΑΝ)

Παλλακίδα

ΦΑΝΕΡΑ ΕΚΝΕΥΡΙΣΜΕΝΟΣ

Φανταστικά σύνολα εορτών προσπαθούν
να σε αποτελέ(ιώ)σουν.

ΕΠΙΤΗΔΕΥΜΕΝΑ ΗΡΕΜΟΦΑΝΗΣ

Κατ' ανάγκην ενεργοποίηση στρεβλωτικού
πιλότου
Πετάξαμε προ πολλού, Τάδε.

ΦΟΡΤΙΣΜΕΝΑ ΗΡΕΜΟΣ

Δυαδική ανθρώπινη αναπαράσταση.

Ετεροκινητικό ευτύχημα

Η διαδρομή ανάμεσα στον χώρο σου και τον χώρο μου ούτε ξέρω αν είναι μακριά. Φυσικά δεν ξέρω αν είναι και κοντά. Το μόνο που ίσως κάποτε να γνωρίσω επ’ αυτού που όταν το γνωρίσω πιθανότατα ή μάλλον σίγουρα θα το γνωρίσεις και εσύ είναι ελάχιστα «γιατί, εάν, όταν, αν και» γύρω από εμάς τους ίδιους. Αν ήμαστε αρκετά τυχεροί, ίσως θα ήταν καλύτερα να έλεγα αν διαθέτουμε υψηλή κοινωνική ευφυία, μπορεί να γνωρίσουμε και μερικούς δικούς μας τέτοιους συνδέσμους. Αν ήμαστε δε πολύ τυχεροί ή πολύ ευφυείς λογικά θα καταφέρουμε να εξηγήσουμε και μερικά στην πραγματική τους διάσταση. Τι να πω, εδώ είμαστε όσοι είμαστε και θα δούμε ή βλέπουμε όσοι βλέπουμε.